ดาริกาดวงหนึ่งกระโจนจากอกฟ้า
สินะบางคืนเจ้าอาจปรารถนา
กระชับอ้อมกอดฟ้าเข้ามาบ้าง
ขณะนั้นยังอ้างว้างเคว้งคว้างล่องลอย
กี่ดวงกันร่วงหล่นไปแล้ว
มิใช่เพียงราตรีนี้ที่ยาวนาน
แต่หมื่นพันราตรีสิดาริกา
ยาวนานเท่าทบทวีที่ว่ายาวนาน
ฟ้าไม่อาจครอบครองสักละอองแสงงดงามนั้น
เพียงเฝ้าตระกองโดยมืดมิดรัตติกาล
มิใช่เพียงเจ้าเหน็บหนาวหรอกดาริกาข้าก็เหน็บหนาว
ปีเดือนนานยาวข้ามผ่านยังฤดูน้ำตาเวียนมาเสมอ
ใยข้าจะไม่รักเจ้าเล่าดวงดาว
มิเห็นหรือบางค่ำคืนแห่งวสันต์ฤดู
ข้าทำผิดด้วยหวังกอดเก็บเจ้าไว้เชยชมแต่ผู้เดียว
แต่นั่นไม่ใช่โชคชะตาของฟ้าหรอกเจ้า
ข้าได้สำนึกเสียใจร่ำไห้และคืนความงามนั้นแด่โลก
ริ้วแสงที่หลงเหลือ ณ ทิศทางที่เจ้าเลือก
กรีดบาดรู้สึกข้าทว่าก็ยินดีในรอยจารึกเหล่านั้น
อาจบางคืนเจ้ามองมาจากที่ทางอันห่างไกล
ดารารายประกายแสงกระพริบพราว
ทั้งหลายล้วนไม่เคยที่จะใช่และไม่อาจเป็นของฟ้า
อ้อมกอดข้ายังคงเป็นอย่างนั้นกว้างและเหน็บหนาวเกินไป
edit @ 1 Jul 2008 06:13:32 by แก้วตา