star-crossed lovers

posted on 16 Aug 2011 08:01 by kaewtaa in Song
 
"จะเป็นไรไหมถ้าฉันขอถามคุณ​สักข้อ"
"ไม่เลย" ผมบอก
"คุณกับเพลงนี้มีอะไรกันเหร​อ" เธอถาม "ทุกครั้งที่คุณมาที่นี่ดูเ​หมือนกับวงดนตรีจะต้องเล่นเ​พลงนี้
เป็นกฏของร้านหรือยังไงกัน"
"เปล่า พวกเขาแค่รู้ว่าผมชอบเท่าน้​ัน"
"เป็นเพลงที่เพราะนะ"
ผมพยักหน้า "ผมต้องใช้เวลานานทีเดียวกว​่าจะรู้ว่าเพลงนี้ซับซ้อนขน​าดไหน มีอะไรที่มากกว่าทำนอง
ที่สว​ยงาม ต้องใช้นักดนตรีฝีมือพิเศษเ​ท่านั้นถึงจะเล่นได้ถูกต้อง​" ผมว่า "ดุ๊ค เอลลิงตัน กับ บิลลี่
สเตรย์ฮอร์น เขียนเพลงนี้ขึ้นเมื่อนานมา​แล้ว ปีห้าเจ็ดละมั้ง ผมว่า"
"สตาร์-ครอสด์ เลิฟเวอร์ส นี่หมายความว่ายังไง"
"คู่รักที่เกิดในราศีดาวร้า​ย เป็นคู่รักที่โชคร้าย ในที่นี้หมายถึงโรเมโอกับจู​เลียต เอลลิงตัน
กับสเตรย์ฮอร์น เขียนเพลงนี้เพื่อแสดงในเทศ​กาลเชคสเปียร์ที่ออนแทรีโอ ในการแสดงครั้งนั้น
เสียงอัลโตแซกโซโฟนของจอห์น​นี่ ฮอดเจส แทนจูเลียต แล้วพอล กอนซาลเวส
เล่นส่วนของโรเมโอด้วยเทเนอ​ร์แซก"
"คู่รักที่เกิดในราศีดาวร้า​ย" เธอพูด "ฟังดูเหมือนเพลงที่เขียนให​้เราสองคนไหม"
"เราเป็นคู่รักกันรึเปล่านะ​"
"หรือคุณคิดว่าไม่ใช่"
 
  
South of the border,West of the sun - - Haruki Murakami 
โตมร ศุขปรีชา แปล
 

 

สวนรกร้างแห่งหนึ่ง

posted on 09 Aug 2011 08:33 by kaewtaa in Fiction

 

 

"นั่นเธอร้องไห้อยู่เหรอ"

'ฉันไม่แน่ใจ ฉันอาจจะแค่น้ำตาไหลเฉยๆ ก็ได้'

"แล้วนั่นเธอกำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ บางทีมันอาจจะเกี่ยวกันก็ได้นะว่านั่นใช่การร้องไห้รึเปล่า"

'ฉันกำลังคิดว่า ฉันอาจจะกลายเป็นแค่สวนรกร้างแห่งหนึ่ง'

"มันทำให้เธอเศร้ารึเปล่าล่ะ  ฉันเคยได้ยินมาว่าคนจะร้องไห้เมื่อพวกเขารู้สึกเศร้า"

'แต่บางครั้งพวกเขาก็น้ำตาไหลเมื่อรู้สึกยินดีเอามากๆ เหมือนกันนะ ฉันเลยไม่มั่นใจว่านี่จะใช่การร้องไห้รึเปล่า'

"ว่าแต่ สวนรกร้างนี่คืออะไรเหรอ"

'ก็ไม่มีใครใส่ใจดูแลน่ะสิ มันเหมือนอะไรที่ไม่เป็นประโยชน์อีกต่อไปแล้วไง'

"ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอเป็นแบบนั้นล่ะ"

'เธอดูเนื้อตัวฉันสิ มีแต่รากของพวกวัชพืชเต็มไปหมด'

 

"แล้วมันทำให้รู้สึกยังไงเหรอ... 

...ขอโทษนะที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจ

ฉันน่ะไม่เคยเป็นสวนรกร้างหรอก แม้แต่สวนธรรมดาฉันก็ไม่เคยเป็น"

 

 

ภาพ : An Apple Tree In Obermais. 

from the book "South Tyrol - John L. Stoddard's Lectures", by John L. Stoddard

 

รอคอย

posted on 02 Aug 2011 02:51 by kaewtaa
 
 
คิดถึงคุณ
ชีวิตฉันรอคอย
คืนวันที่มีคุณ
 
 
 

ยามเย็นสีซีเปีย

posted on 09 Jun 2011 21:27 by kaewtaa in Poetry
 
 

 

 

ยามเย็นมักเป็นสีซีเปีย

ก่อนการมาถึงของค่ำคืนสีดำและพายุคุ้มคลั่ง

ส่ำสัตว์แตกตื่นหาที่หลบซ่อน

 

ฉันพอล่วงรู้ความหมายของสัญญาณ

แต่ยามเย็นสีซีเปีย

ควรค่าแก่การอ้อยอิ่ง

ปอกลอกสีสันสดใสออกชั่วขณะ

โลกจะไม่ทันได้สังเกตเห็น

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ

ก่อนการมาถึงของพายุคุ้มคลั่ง

   

มันอาจไม่มากพอ

posted on 20 Mar 2011 02:24 by kaewtaa in Prose
 
 

ในความรู้สึก มันจริงจังมากกว่าทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา ที่ฉันจะตื่นมากลางดึกอย่างคนที่กำลังพลัดหลงอยู่ระหว่างเรื่องจริงหรือความฝันลมๆ แล้งๆ ของตัวเอง

 

อย่างที่คุณเคยสงสัย มันไม่ใช่ทั้งสิ้น มันอาจดูว่าคล้ายแต่นี่ไม่ใช่เกมส์ เราไม่เคยเข้าใจกติกาของมันอย่างแน่ชัด ไม่ใช่อะไรที่เราจะสามารถต่อรองได้ สิ่งที่ฉันยินยอมศิโรราบหาใช่อะไรเลยนอกจากความขลาดกลัว อ่อนแอ ดื้อดึง ร้อนรน ของตัวเอง ซึ่งมันเกิดขึ้นมาจากความต้องการได้รับความรักตอบแทนหากแต่ไม่เคยกระโจนลงไปเพื่อไขว่คว้า หากแต่เลาะเลียบอยู่ริมขอบเหวของความสัมพันธ์ เพียงเพื่อสถานภาพบางอย่างที่ดูว่าจะเสถียร แต่แล้วสิ่งที่ฉันรับรู้ได้ก็มีเพียงแค่...

 

หากนี่เป็นบาดแผลที่อาจปลิดเอาลมหายใจของฉันไปจากกิ่งก้านของชีวิต ผู้ที่หยิบยื่นมีดให้กับโชคชะตาก็เป็นฉันเอง เป็นมือที่เขลาจนเกินไปและหยิ่งทนงจนเกินไปของฉันเอง

 

โชคดีที่โลกมีแรงโน้มถ่วงชนิดหนึ่งและฉันตกอยู่ภายใต้กฏเกณฑ์นั้นอย่างไม่ต้องสงสัย ทุกๆ วันฉันจึงยังต้องรวบรวมเรี่ยวแรงเพื่อที่จะตื่นขึ้นในตอนเช้า และใช้ชีวิตต่อไป อย่างดีที่สุด อย่างคนที่พ่ายแพ้อย่างราบคาบ