ด้ ว ย ท่ ว ง ทำ น อ ง ข อ ง เ ร า

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ไปตราดมาค่ะ

อย่าได้คิดแม้แต่น้อยเลยว่าไปเที่ยว

ไปทำงานอย่างแน่นอนที่สุด

บ้านปากคลองน้ำเชี่ยว อยู่ห่างจากตัวเมืองตราด 10 กม.

แล้วถ้าล่องเรือออกไปตามคลอง แค่ 1.5 กม.

ก็ออกสู่อ่าวไทยแล้ว

ที่นี่มีการจัดการป่าชายเลนค่ะ

นั่นแหละเกี่ยวกับงานที่ต้องไปทำ

ไปถึงเราก็ต้องเก็บภาพมาซะหน่อย

แต่พ่อหนูน้อยคนนี้สิ แหมมาอยู่ในคลองสายตาเราได้

 เห็นแววตาฉงนของเค้าดูแล้วก็น่ารักดีค่ะ

แต่มองลงไปลึก ๆ แล้วมีแววเหงาหม่น ๆ เจืออยู่

จนแล้วจนรอดพ่อหนูก็ไม่ยอมยิ้มเลย

ด้วยเวลาที่จำกัด เราจึงไม่รู้จักกันไปมากกว่านี้

เสร็จงานกลับมาถึงกรุงเทพฯ เอาภาพมาเปิดดู

มองทีไรมันก็รู้สึกเหงาทุกทีสิ

เด็ก ๆ ไม่ควรจะมีแววตาเหงาอย่างนี้เลย

เป็นเรื่องราวประเภทไหนกัน ที่สามารถแต้มรอยเหงาไว้

ในแววตาเด็ก ๆ ได้

เรารู้จักกันน้อยนิดมาก

แต่ฉันว่าเค้าเหงานะ

...

edit @ 12 Feb 2008 17:27:32 by แก้วตา