ด้ ว ย ท่ ว ง ทำ น อ ง ข อ ง เ ร า

ทางกลับบ้านคุดคู้อยู่ในลมหายใจเปลือยเปล่า

ดอกไม้บานเช้ากระโจนจากกิ่งก้านซบแนบเงาตนเอง

ฝุ่นละอองซมอยู่ในคราบน้ำตาของมวลเมฆ

บานหน้าต่างไม่แง้มออกเยือนลม

ภายในความนิ่งงัน

ลมร้อนโบยตีอย่างเงียบเชียบ

เรื่องราวทะลักทะลาย

ในแจกันที่ไม่เคยปักดอกไม้

รู้จักการร่วงโรยจากบทเพลงของวนิพกชรา

นกบนสายไฟ

คุ้นหน้า

ไม่เคยเลยที่จะรู้จักกัน

แสงทิวาสุดท้ายหยุดการเดินทาง

แสงราตรีหริบหรี่ยังเร่งรุดเดินทาง

รอยเท้าบนนาฬิกาเรือนเดียวกัน

edit @ 31 May 2008 09:32:16 by แก้วตา