เป็นละอองฝนลึกซึ้ง

posted on 21 Sep 2009 23:04 by kaewtaa in Prose

 

 rain

 

ฝนคือน้ำตาของฟ้าจริงหรือเปล่าฉันไม่รู้ รู้แต่ว่าฟ้าหลังฝนมันโปร่งเบาแจ่มใส ฝนปรอยๆ ดูทีว่าไม่มีหยุดหย่อนมีแต่จะยืดเยื้อเรื้อรังถึงแม้ว่าฤดูฝนต้องผ่านไปสักวันแน่ๆ แต่ระหว่างนั้นล่ะเราติดหล่มสีมัวซัว  

ในนั้นเคยผ่านฤดูฝนหรือเปล่าหรือว่าใจของคุณเป็นสถานที่ไม่มีฤดูกาล เป็นดินแดนปราศจากสิ่งมีชีวิต คุณไม่เข้าใจความหมายของความแช่มชื่น เหี่ยวเฉา การค่อยๆ แย้มของกลีบดอกไม้และความหอมหวานของผลไม้สุกหรือดินแดนในหัวใจคุณเพียงสมมติฉากภาพจอมปลอม ปั้นแต่งจนเสมือนล่อแมลงผึ้งหลงทางในดงดอกไม้ลวงตา มีแต่ความสวยงามบาดตาหาได้มีชีวิต
 

โอ ฉันกระทั่งเป็นแมลงโง่เง่าตัวหนึ่ง บินตามดมดอมกลิ่นสีสังเคราะห์ โศกเศร้าเมื่อพบว่าไร้รวงน้ำหวาน สิ้นแรงกระพือปีกหวนกลับเมื่อตระหนักว่าผิดแล้ว ฝนฟ้าในใจตัวเองซัดปีกซบจมพื้นผิวใจดวงหนึ่งอันกระด้าง เป็นเพียงละอองฝนปรอยปรายอ่อนเบาอย่างมัวหม่นค่อยรินเอาความโศกเศร้าลึกซึ้งเป็นน้ำตาจากน่านฟ้าดวงใจ
 

จนกว่าจะหมด
ฤดูฝนใช่วันสองวัน

 

 

Comment

Comment:

Tweet

โอ...

#1 By สกินเฮด on 2009-09-24 22:28