ในหยาดหยดฝนสายเก่า

posted on 07 Oct 2009 07:51 by kaewtaa in Poetry

 

rain

 

กางเขนบ้านเสียงหวาน
และอีกมากมายบทเพลงที่ไม่รู้จักผู้ขับ
ยามเช้าของชีวิต
ไม่มีเพลงนกโศกเศร้า

ยามร่วงไหลในโลกหม่นมัว
ฝ้าละอองหมองหม่นที่บานหน้าต่างดวงใจ
แล้ววันคืนที่ว่าหนักเหนื่อย
กลายเป็นค่อยช่วยปัดถูคราบไคลความเศร้าทีละน้อย
จนขณะหนึ่งปลอดโป่งเปิดรับ

เสียงเข็มนาฬิกา
ค่อนรินความแก่เฒ่าเติมให้กับโลก
เสียงหยาดฝนหยดจากหลังคา
ปลุกฉันให้ฟื้นตื่นในความอ่อนเยาว์
 

 

...

Comment

Comment:

Tweet

โลกเก่า เราก็แก่

sad smile

#4 By แก้วตา on 2009-10-08 08:06

เสียงเข็มนาฬิกา
ค่อนรินความแก่เฒ่าเติมให้กับโลก

ชอบนะ .. ;)

#2 By - Achilles - on 2009-10-07 08:13

^^"

รูปสวยอ่ะ confused smile

#1 By - Achilles - on 2009-10-07 08:13