มันอาจไม่มากพอ

posted on 20 Mar 2011 02:24 by kaewtaa in Prose
 
 

ในความรู้สึก มันจริงจังมากกว่าทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา ที่ฉันจะตื่นมากลางดึกอย่างคนที่กำลังพลัดหลงอยู่ระหว่างเรื่องจริงหรือความฝันลมๆ แล้งๆ ของตัวเอง

 

อย่างที่คุณเคยสงสัย มันไม่ใช่ทั้งสิ้น มันอาจดูว่าคล้ายแต่นี่ไม่ใช่เกมส์ เราไม่เคยเข้าใจกติกาของมันอย่างแน่ชัด ไม่ใช่อะไรที่เราจะสามารถต่อรองได้ สิ่งที่ฉันยินยอมศิโรราบหาใช่อะไรเลยนอกจากความขลาดกลัว อ่อนแอ ดื้อดึง ร้อนรน ของตัวเอง ซึ่งมันเกิดขึ้นมาจากความต้องการได้รับความรักตอบแทนหากแต่ไม่เคยกระโจนลงไปเพื่อไขว่คว้า หากแต่เลาะเลียบอยู่ริมขอบเหวของความสัมพันธ์ เพียงเพื่อสถานภาพบางอย่างที่ดูว่าจะเสถียร แต่แล้วสิ่งที่ฉันรับรู้ได้ก็มีเพียงแค่...

 

หากนี่เป็นบาดแผลที่อาจปลิดเอาลมหายใจของฉันไปจากกิ่งก้านของชีวิต ผู้ที่หยิบยื่นมีดให้กับโชคชะตาก็เป็นฉันเอง เป็นมือที่เขลาจนเกินไปและหยิ่งทนงจนเกินไปของฉันเอง

 

โชคดีที่โลกมีแรงโน้มถ่วงชนิดหนึ่งและฉันตกอยู่ภายใต้กฏเกณฑ์นั้นอย่างไม่ต้องสงสัย ทุกๆ วันฉันจึงยังต้องรวบรวมเรี่ยวแรงเพื่อที่จะตื่นขึ้นในตอนเช้า และใช้ชีวิตต่อไป อย่างดีที่สุด อย่างคนที่พ่ายแพ้อย่างราบคาบ

 

 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ฉันออกไปวิ่ง ให้เท้ากระทบโลกแรงๆ

#3 By แก้วตา on 2011-03-20 08:34




หากคิดว่าแพ้พ่ายหน่ายโลก
อันทุกข์โศกโขกครู่ได้รู้รับ
ใดหน่ายแหนงไร้แรงจับ
ให้กระชับนับใจใหม่อีกครา


เราอาจล้มลมร้ายให้พ่ายพลั้ง
เป็นดั่งฤดูกาลผ่านเวลา
หมุนเปลี่ยนเรียนรู้ใจในมรรคา
เพื่อเริงร่าเร่งรู้ฤดูใจใหม่ครั้ง


มองเห็นสิ่งใดใหม่ใช่เขลาขลาด
แต่งแต้มวาดสีใสในใจหวัง
ชุบชูใจในพรุ่งนี้มีพลัง
เธอจักพังพ่ายแพ้..แค่วานนี้


big smile

#2 By ทิว แอด ไฟน์ on 2011-03-20 07:39

ฉันไม่อาจกล่าวอ้างได้ว่าเป็นเพราะการบาดเจ็บเก่าๆ ของฉัน

#1 By แก้วตา on 2011-03-20 02:27