ด้ ว ย ท่ ว ง ทำ น อ ง ข อ ง เ ร า

ที่มั่นคงได้
เพราะเรายอมเอนไหวในบางสิ่ง
ที่อ่อนแอจริงๆ
ย่อมเก็บซ่อนอยู่หลังเกราะ
กลัวเจ็บจึงยิ่งเจ็บ
ปลายเล็บหุ้มหนังเนื้อ
ที่นั่นจึงบางเปราะ
หรือเพาะเปราะบางสร้างสิ่งกำบัง
ไม่กลัวเจ็บจึงไม่เจ็บ
แม้หยาบกร้าน
ใช่จะแล้งสิ่งรู้สึก
เหล่านั้นเราย่อมสำนึกผ่าน
การล่วงล้ำอาณาอันไม่พึงใจเสียบ้าง
ทว่าอย่างพลิ้ว
 

มากมายไปกว่านั้น
ฉันเชื่อเสมอ
ไม่ว่าเวลาจะเดินช้าหรือเร็วอย่างไร
ฉันก็กำลังก้าวไปด้วยอัตราเร่งเดียวกับเข็มนาฬิกา
ดอกไม้ไม่ได้บังเอิญผลิบาน
ทั้งฉันก็ไม่ได้บังเอิญผ่านไป
 

จะเป็นไปได้อย่างไรที่เราจะเดินทางสู่พรุ่งนี้
ด้วยการโดยสารความทรงจำเหล่านั้น
พรุ่งนี้จะมีหน้าตาแบบไหนหากเราจะเดินทางไปสู่มัน
ด้วยการโดยสารความทรงจำทั้งหลายเหล่านั้น
ไม่ว่าด้วยความเสแสร้งหรืออย่างเต็มใจ
เราต่างไม่อาจไปถึงได้
ด้วยระยะทางระหว่างเราไม่มีจุดพอดีในความสัมพันธ์
ต่างโหยหาการมองเห็นเมื่อไกลเกินสัมผัส
ผลิหนามคมที่ยาวเท่าระยะสายตาเพื่อทิ่มแทงกัน

เราต่างตระหนักดีว่าในบาดแผล
มีหัวใจที่เต้นตุบ ๆ อยู่
เคลื่อนย้ายมาเพื่อรับรู้อณูของความยากเย็น
ในการหวนคืนไปย่างย่ำในรอยเท้าเรื่องเล่าเก่าเดิม
ในการยืนอยู่กลางแจ้งโดยปราศจากร่มเงาของความหลัง
หรือในการกระโจนลงไปต่อสู้ในสมรภูมิที่มืดมิด
โดยไร้ซึ่งเสี้ยวสำนึกแห่งความหวาดระแวง
 
แม้เราหาได้ต้องการหวนกลับไปเพื่อเป็นสิ่งเดิม
เพียงทิ้งบางเงื่อนปมที่ยังไม่ได้คลี่ไว้ในมือของเมื่อวาน
กระทำก้านกลีบแห่งแสงอรุณพรุ่งเฉาโรย
 
ยาวนานพอหรือยังการโคจรวนซ้ำของดาราจักร
ลืมคราบไคลริ้วลายสายหมอกของวานวัน
หมดสิ้นแล้วหรือไม่ อดีตที่ดวงตาภายในมองเห็นเมื่อนิทรา
วันวานที่เราต่างเสมือนยาพิษที่ป้อนปรนกันและกัน
เจ็บปวดทุรายทุรนด้วยความเต็มใจเยี่ยงนั้น
จนคืนวันสิ้นเรี่ยวแรงเหนื่อยล้ามาเยือน
เราได้ตายจากกันอย่างช้า ๆ
ยาวนานพอหรือยังการเดินทางผ่านค่ำคืนและแสงวัน
บาดแผลเหล่านั้นเยียวยาตัวเอง
ให้ทุเลาเบาบางบ้างแล้วหรือยัง

ดาริกาดวงหนึ่งกระโจนจากอกฟ้า

สินะบางคืนเจ้าอาจปรารถนา

กระชับอ้อมกอดฟ้าเข้ามาบ้าง

ขณะนั้นยังอ้างว้างเคว้งคว้างล่องลอย

กี่ดวงกันร่วงหล่นไปแล้ว

มิใช่เพียงราตรีนี้ที่ยาวนาน

แต่หมื่นพันราตรีสิดาริกา

ยาวนานเท่าทบทวีที่ว่ายาวนาน

ฟ้าไม่อาจครอบครองสักละอองแสงงดงามนั้น

เพียงเฝ้าตระกองโดยมืดมิดรัตติกาล

มิใช่เพียงเจ้าเหน็บหนาวหรอกดาริกาข้าก็เหน็บหนาว

ปีเดือนนานยาวข้ามผ่านยังฤดูน้ำตาเวียนมาเสมอ

ใยข้าจะไม่รักเจ้าเล่าดวงดาว

มิเห็นหรือบางค่ำคืนแห่งวสันต์ฤดู

ข้าทำผิดด้วยหวังกอดเก็บเจ้าไว้เชยชมแต่ผู้เดียว

แต่นั่นไม่ใช่โชคชะตาของฟ้าหรอกเจ้า

ข้าได้สำนึกเสียใจร่ำไห้และคืนความงามนั้นแด่โลก

ริ้วแสงที่หลงเหลือ ณ ทิศทางที่เจ้าเลือก

กรีดบาดรู้สึกข้าทว่าก็ยินดีในรอยจารึกเหล่านั้น

อาจบางคืนเจ้ามองมาจากที่ทางอันห่างไกล

ดารารายประกายแสงกระพริบพราว

ทั้งหลายล้วนไม่เคยที่จะใช่และไม่อาจเป็นของฟ้า

อ้อมกอดข้ายังคงเป็นอย่างนั้นกว้างและเหน็บหนาวเกินไป  

edit @ 1 Jul 2008 06:13:32 by แก้วตา